(μέρος 2 από 3)

Ημέρα 2η: Σάββατο 29-10-2011

    Το πρωινό ξύνημα στην κατασκήνωση μας βρήκε με θερμοκρασίες μόλις πάνω από το μηδέν.  Μέχρι να μας κτυπήσει ο ήλιος τα παπλώματα δούλεψαν υπερωρίες.

Αλέκος & Δήμητρα στο ισόγειο, Carcass & Bilo στον όροφο.

 

    Ο Μαυροχρήστος στρατοπέδευσε στην μικρή περιοχή.  Χμμμ για να βάλει γκόλ, για να αποφύγει το γκόλ .... θα σας γελάσουμε !

Δεν βγαίνουμε μέχρι να ... λιακαδιάσει.

 

ΘΟΡ και petros3110.

Dr. Format.

Tzan με κοντομάνικο, Κωστοδυσσέας και Βούλα.

Αντε πουλάκια μου, μαζέψτε το σπιτικό.

    Πατημένες δέκα το πρωί μας βρήκε να ανηφορίζουμε τις πλαγιές της Σαράνταινας σ΄ ένα δασικό που ξεκινά αριστερά από το έβγα της Λεύκας προς Γραμμένη Οξιά και καταλήγει στο ορειβατικό καταφύγιo στα 1650m.

Η ζωή τραβάει την ανηφόρα.

 

    Αγνάντι στις κορφές των Βαρδουσίων, αγιάζι να σε σκαμπιλίζει και χρώματα.  Μεθάς από την ένταση των αισθήσεων.  Πως τα καταφέρνει η οξιά και κάνει τέτοια καμώματα ρε παιδί μου;  Κόκκινο, πορτοκαλί, καφέ και
πράσινο.

Βαρδουσο-εικόνες.

 

Πλησιάζοντας το εκκλησάκι του Προφήτη Ηλία.

Προς το καταφύγιο της Οξυάς.

Στάση για ανεφοδιασμό φρέσκου νερού.

Paperiet: το βουνό είναι η χαρά όλων των ηλικιών!

Το πρώτο απάντημα της ομίχλης ...

... και οι πρώτες οξιές.

Η λασπούλα ευπρόσδεκτη.

Μπαίνοντας στις τουνελ-οξιές.

    Το καταφύγιο τ΄ αφήσαμε στα αριστερά μας και μπήκαμε στον ορεινό όγκο με κατεύθυνση την κοντινή κορφή στα 1800m.  Το βουνό μάλλον τσαντίστηκε που το πληγώναμε σκάβοντας τη σάρκα του με τα βαριά μας οχήματα και μας υποδέχτηκε με μια ομίχλη ζόρικη και έναν αέρα δυνατό και παγωμένο.

Στα 1800 η ομίχλη πυκνή.

 

    Μας είπαν ότι η διαδρομή συνεχίζει και προς τα Κοκκάλια, έτσι χωρίς χάραξη.  Η πυκνή ομίχλη μας γύρισε στο δασικό δρόμο.  Η συνέχεια όμως ήταν γεμάτη εκπλήξεις.

Ιαπωνία - ΗΠΑ αγκαζέ: και να σκεφτεί κανείς ότι στο Β' παγκόσμιο ήταν αντίπαλοι.

 

Κρυστάλινα λουλουδάγκαθα Zwarovski.

Αχχ αυτά τα παλιόπαιδα με τα τζιπ, ανεβαίνουν στις κορφές μας.

    Τραβήξαμε βόρεια και μετά τη βρύση του Αρβανίτη κάναμε αριστερά.  Ξανά η πανδαισία των χρωμάτων και η κάμερα να αιχμαλωτίζει το χρόνο και τον τόπο στη μνήμη της.

Κατέβασμα απ' την κορφή στο καταφύγιο.

 

Παν -

- δαισία ...

... των ...

... χρωμάτων.

Εδώ οι οξιές φοράνε φούστες !

Τι σου είναι η φύση.

Ορίστε ο λόγος που πηγαίνουμε Οξυά κάθε φθινόπωρο.

Η μετάβαση της φύσης από το πράσινο στο καφέ.

Poetry in motion.

Κάπου εκεί μέσα θέλω να βρίσκομαι.

Στρωματσάδα τα ... χρώματα.

Ζούπερρρρρρ ...

    Οι οξιές παραχωρήσανε τη θέση τους στα έλατα και αυτά με τη σειρά τους στη βλάστηση της αλπικής ζώνης. Είμαστε κοντά στα 1550m και όλο ανεβαίναμε.

    Δρόμος δεν υπήρχε πια !

Καθοδόν προς τα Κοκκάλια.

 

    Μπήκαμε σε ένα τοπίο μυστήριο, απόκοσμο και μυστικό.  Οι καμπύλες και οι πτυχώσεις του βουνού ίδιες με το γυμνό σώμα.  Προκλητικές, γεμάτες γοητεία, μας καλούσαν κοντά τους σε μια σχέση έρωτα και μίσους.

Κοκκάλια.

 

    Στην αρχή τα οχήματα κινούνταν νωχελικά, οι κινητήρες ψιθύριζαν σχεδόν.  Και να που η ομίχλη πύκνωσε, οι ανάσες του βουνού βάρυναν, οι καμπύλες
συστάλθηκαν και οι κοντές σχέσεις ξεκίναγαν από την πρώτη.

Πάντα ψηλά !

 

Βασικά λευκό αλλά με χρώματα ... παραλλαγής.

Κάποια ψυχή ενθουσιάζεται με τέτοιες εκδρομές.

Format: ας μην σκορπιζόμαστε γιατί πυκνώνει η ομίχλη.

Το πηγαινέλα, ψάχνοντας τον σωστό "δρόμο".

Που πάμε ωρέ παληκάρια ?

Σίγουρα, ένας κούκος δεν φέρνει την άνοιξη !

Οτι ανεβαίνει, κατεβαίνει.

Ο παγωμένος άνεμος θέριζε.  Πρέπει να ταξίδευε με περισσότερα από 90 χαω !

Επιστρέφοντας στον "σωστό δρόμο".

Χαμένοι στην ομίχλη.

Ευκαιρία για μίνι ...

... ανασυγκρότηση.

Format: την βλέπετε την πλαγιά απέναντι ?  Εκεί θα ανέβουμε !.

Παρακάτω ο "Γερμανός" παραλίγο να έχει την στιγμή του, αλλά χάρη στον Carcass όλα πήγαν καλά.

    Το βουνό μας προκάλεσε στα 1741m, ίσως ήταν μια ερωτική του επιθυμία που δεν μπορέσαμε να ικανοποιήσουμε.

    Την επόμενη φορά θα το καλοπιάσουμε με πιο τρυφερά χάδια και ψιθύρους.

Μια αναμνηστική όλοι μαζί στο "πουθενά".

 

    Το μνημείο πάντως για τη μάχη του 27 π.Χ. Γαλατών και Αιτωλών το βρήκαμε.  Και για να τιμήσουμε τους νικητές προγόνους μας κάναμε ένα καταπληκτικό “πικι νικι” με άφθονο τσίπουρο και εδέσματα φτιαγμένα από τις κυρίες της ομάδας.

Ο αειθαλής Tzan πάντα δίνει τον ρυθμό στην ... κατανάλωση.

 

    Απογευματάκι μπήκαμε στο Καρπενήσι για ανεφοδιασμό καυσίμων.   Οι μισοί έμειναν για καφέ και οι άλλοι μισοί ξεκίνησαν για Λεύκα από Κρίκελλο, Στάβλους, Άμπλιανη, Μανδρινή.   Έπαιζε και ο γαύρος στις 19:30 αλλά μέχρι να βγάλουμε άκρη με τους δασικούς δρόμους, μας έπιασε και η νύχτα, προλάβαμε ένα τέταρτο παιχνίδι, ήρθε και δυο δύο και έδεσε το σιρόπι.  Μας αποζημίωσε το σουβλιστό αρνάκι στην ταβέρνα του Θανάση.

Πάρτε μια video-γεύση της 2ης μέρας: εδώ (video: Οδυσσέας-Βούλα, μοντάζ: Tzan)

 

Συνοπτικός χάρτης διαδρομής 2ης μέρας.

 

Η συνέχεια . . .