09

Ισλανδία  3η μέρα (α):  Σάββατο  10  Αυγούστου 2013

.

    Σηκωθήκαμε νωρίς.  Η μέρα έχει πολύ δρόμο μπροστά της.  Προορισμός η Askya.  Ενδοχώρα.

Η πρωινή υγρασία μας έκανε παρέα πίνοντας καφέ και τσάι.  Πήρα τα παγούρια μας να τα γεμίσω στις γούρνες που πλένουν τα πιάτα.  Ρώτησα μια κυρία αν το νερό πίνεται.  Μου είπε "το ελπίζω".  Το νερό της Ισλανδίας θεωρείται εξαιρετικό.  Δεν χρειάζεται να αγοράσεις εμφιαλωμένο.  Πολύ καλό αυτό.

Στον 1 με ανατολική κατεύθυνση.

.

    Γεμίσαμε το ρεζερβουάρ με καύσιμα με το γνωστό τρόπο.  Plastic money.  Να δούμε στο τέλος το λετζέ.

    Κατά τις 8 πμ πήραμε τον 1 με ανατολική κατεύθυνση.  O καιρός κατσούφης, αλλά χωρίς βροχή.  Μετά από 32Km συναντήσαμε δεξιά την πινακίδα για τον F 88.

    O Διαμαντής στις σημειώσεις του γράφει ότι με τρώει ο κώλος μου.  Το αρχικό σχέδιο έλεγε από τον F 910.  Ευκολότερος, αλλά με περισσότερα χιλιόμετρα.

    Πως να αντισταθείς στην πρόκληση όμως;

Οδηγίες πριν τον F 88.

.

    Καμιά δεκαριά διασχίσεις ποταμών, δύο ζόρικες σύμφωνα με τον Ισλανδικό χάρτη.  Εντάξει, είμαστε μόνοι μας, η απόσταση μεγάλη, υποστήριξη καμία, αλλά...

    Κοιταχτήκαμε, κοιτάξαμε τις οδηγίες στις πινακίδες πριν το "μετέωρο βήμα του πελαργού".  Το επόμενο βενζινάδικο μετά από 268km, αυστηρές προειδοποιήσεις για αποκλειστική χρήση του χαραγμένου δρόμου, απαραίτητη η κατοχή τετρακίνησης, χάρτης της περιοχής και 108Km μέχρι τον προορισμό μας.

    Δεξιά στο βάθος ο κρατήρας Hrossaborg μας έκλεινε το μάτι.

Οδηγίες πριν τον F 88.

.
   

Ο κρατήρας Hrossaborg.

.

    Πρώτη, αγωνία στο έπακρο και είσοδος στην Ισλανδική ενδοχώρα.  Καμία βλάστηση, ο δρόμος πότε αμμώδης, πότε πετρώδης και πάντα αυτό το ανελέητο κομπρεσέρ.

    Με πόσα να πας;  Σε πολλά σημεία το όριο είναι έως και 80Km/h.  Αν το δοκιμάσεις μπορεί να βρεθείς ανάσκελα.  Κάτω από 30Km/h, θα φτάσεις αξύριστος.

    Μικρά κομμάτια σου επέτρεπαν κάτι στο ανάμεσο.  Στο βάθος του ορίζοντα ξεχωρίζαμε τον ορεινό όγκο του Herðubreið (1682m).

    Σεληνιακό τοπίο.

Στον F 88.

.

    Αυτό το κάτι σαν δρόμος έπαιζε με το ανάγλυφο.  Εκεί που χάιδευε τις παρυφές του Ferjuas, του Lambafjoll, του Fremstafell με κλειστές στροφές σε πετροβολώνα, ξέκοβε πάνω στις επίπεδες αμμώδεις εκτάσεις της ερήμου Ódáðahraun.

    Οι πλοηγοί ρυθμισμένοι αντιστρόφως ανάλογα.  Αυτός με την μικρή κλίμακα μας έδειξε αριστερά μας την κοίτη του Jökulsá á Fjöllum.

    Και μέσα σ΄ αυτή την ερημιά τι βλέπουμε λέτε;  Δύο ποδηλάτες από την αντίθετη κατεύθυνση.  Πλήρης εξάρτηση, πλαϊνές μπαγαζιέρες και η πρώτη σκέψη που πέρασε από το μυαλό μας ήταν "αφού αυτοί τα κατάφεραν με τα ποτάμια, μπορούμε κι εμείς".

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Η κοίτη του Jökulsá á Fjöllum.

.
   

Που πάτε ορέ κλεφτόπουλα;

.
   

Που πάτε ορέ κλεφτόπουλα;

.

    Θα είχαμε γράψει καμιά 30ριά Km μετά τη διασταύρωση με τον 1 και μας προσπερνά ένα Grand Vitara με Ισλανδικές πινακίδες.

    Σ΄ αυτούς τους δρόμους η προσπέραση σημαίνει τέρμα δεξιά, πολλές φορές με φρένο και οι σχετικές χαιρετούρες για το fair play.  Το ίδιο βέβαια ισχύει και για τις συναντήσεις από την αντίθετη κατεύθυνση.  Μονολογήσαμε "δεν το λυπάται;"

    Ο πλοηγός έδειξε διάσχιση ποταμού πολύ κοντά μας.  Ξανά μονολογήσαμε "άμα περάσει το Vitara, περνάμε και ΄μεις".

Στον Grafarlandaa.

.

    Βλέπαμε τη σκόνη χωρίς να έχουμε επαφή με το προπορευόμενο όχημα.  Δεν αργήσαμε να αντικρίσουμε τον ποταμό GrafarlandaaΟρμητικός και βαθύς.  "Ωραία αυτά τα μασάμε" (αφού τα μάσησε ο άλλος).

    Κούμπωμα της τετρακίνησης, πρώτη και το TJ πέρασε super.  Δεν μας έμοιασε κάτι το πολύ δύσκολο.

Στον Grafarlandaa.

.
   

Στον Grafarlandaa.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.

    Μετά από άλλα 15Km ξαναδείχνει το GPS διάσχιση.  Για να δούμε.  Φτάνοντας στην όχθη του Lindaa βλέπoυμε το Vitara τέρμα αριστερά σταματημένο και τον οδηγό έξω με τα χέρια στις τσέπες.

    Μια κοπέλα καθόταν στη θέση του συνοδηγού.  "Hello".  Πως τα μιλάμε τα ρημάδια;  "Comment sa va?" λέω της Αδαμαντίας.

    Θα γνωρίζετε ασφαλώς ότι η γλώσσα του αυτοκινήτου είναι η Γαλλική.  Πχ. suspension, volants, pare-brise, amortisseur etc.

    "Είναι πολύ βαθύ, δεν περνάω" μας λέει ο Vitaras εις την Αγγλική και μας έδειχνε μια μικρή πινακίδα με κάποιες οδηγίες που έδινε για το πέρασμα.

Στον Lindaa.

.

    Κοιταζόμαστε, "Γενεαί πάσαι" λέω.  Και εδώ, όπως θα γνωρίζετε η αρχαία Ελληνική είναι η γλώσσα των γενναίων.

    Κουμπώνω την τετρακίνηση, πρώτη και βουτάμε μέσα σ΄ ένα θολό, γκρίζο, βαθύ, πολύ μακρύ και αινιγματικό ποτάμι.

    Στη μέση ένιωσα την ορμή του, το πλάγιασμα των 1,9ton, τη στάθμη του νερού που χάιδεψε το καπό, αλλά και τις κοντές σχέσεις που έδωσαν τη λύση.

Στον Lindaa.

.

    Χεστήκαμε πάνω μας.  Ευτυχώς ξεπλύθηκε το αυτοκίνητο.  Ξακρίσαμε δεξιά στην απέναντι όχθη και φώναξα στον οδηγό του Vitara να το περάσει αριστερότερα από την δική μας πορεία.  Όταν πέρασε, στάθηκε δίπλα μας.  Πρέπει να χέστηκαν και αυτοί.

    Ιταλοί, ο Morris και η Emmanuelle.  Το Vitara νοικιασμένο.  Πως να το λυπηθεί;  Είχαν τον ίδιο προορισμό με μας.  Συμφώνησαν με τη μία να πάμε παρέα μέχρι την Askja.

    Που να ξεμακρύνει ο Ιταλός.

Στον Lindaa.

.
   

Στον Lindaa.

.
   

Στον Lindaa.

.

    Το τρίτο ποτάμι στη θέση Herðubreiðarlindir μας φάνηκε παιχνίδι.  Εδώ η περιοχή για κάποιο ανεξήγητο λόγο διακρίνεται για την βλάστηση της.

    Είναι απόλυτα προστατευόμενη, προσφέρει ορειβατικά καταλύματα, camping και σηματοδοτημένα μονοπάτια.

    Μια πραγματική όαση στη μέση του πουθενά.  Μάλλον δίπλα στον ορεινό όγκο του Herðubreið.  Όσο ξεμακραίναμε από αυτή την όαση τόσο το τοπίο αγρίευε πάλι.

    Που πάμε ορέ.

    Ξανά έρημος και αχνά στο βάθος ο χιονισμένος όγκος της Askja.

Περιοχή Herðubreiðarlindir.

.
   

Περιοχή Herðubreiðarlindir.

.
   

Περιοχή Herðubreiðarlindir.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Στον F 88.

.
   

Διασταύρωση με τον F 910.

.

    Σε κάποιο σημείο συναντήσαμε τη διασταύρωση με τον F 910 και κάναμε δεξιά. Εδώ η διαφορά από τη Myvatn είναι 35Km λιγότερα με τον F 88.

    Πριν το Drekagil βλέπουμε μια κοπέλα έξω από ένα 4Χ4 τούμπανο στη μέση του χωματόδρομου να μας κάνει σήμα να σταματήσουμε.  "Βοήθεια θα θέλει σκεφτήκαμε".  Σταματάμε, μας πλησιάζει, κοντοστέκεται στην πινακίδα του Jeep και με ένα πλατύ χαμόγελο μας λέει "Αre Υοu from Greece?"

    Ήταν φύλακας του Vatnajökull national park (τους λένε Rangers).  Μας είπε ότι δεν έχει δει ελληνικό όχημα στο παρελθόν.  Μας ρώτησε για τη χώρα μας, πως πήραμε μια τέτοια απόφαση να έρθουμε οδικώς στη χώρα της, αν περνάμε καλά και μας έδωσε έντυπο πληροφοριακό υλικό για την περιοχή.

    Την έλεγαν Hrron.  Της είπα ότι υπάρχει μια εξαιρετική τσέχικη μπύρα με το όνομά της.  Το καταχάρηκε.

Διασταύρωση με τον F 910.

.
   

Στον F 910.

.
   

Στον F 910.

.
   

Στον F 910.

.

    Φτάσαμε στη βάση του Drekagil και κάναμε δεξιά στον F 984 για την Öskjuvatn (λίμνη της Askja) και την Viti (που στα Ισλανδικά σημαίνει κόλαση).

    Μαύρη χυμένη στερεοποιημένη λάβα παντού.  Δεξιά μας ο ορεινός όγκος του Kollur χιονισμένος.  Αριστερά μας οι απολήξεις της Askja.

    Κινούμαστε κοντά στα 1000m.  Ο δρόμος στενός ελίσσεται μέσα σ΄ ένα εφιαλτικό τοπίο.  Μετά από 8 δύσκολα Km φτάνουμε στο parking και στο τέλος του δρόμου.

camp Dregakil.

.
   

Στον F 984.

.
   

Στον F 984.

.
   

Στον F 984.

.
   

Στον F 984.

.
   

Στον F 984.

.
   

parking στον F 984.

.
   

parking στον F 984.